تیری دری لسیز چی زمونږ د هیواد یوه توره دوره بلل کیږی، زمونږ هیوادوال ترینه ډیری بدی خاطرې لري، ډیر ځوانان یی د ښاورو لاندی کړل، زمونږ هیواد یی د نړی د نورو هیوادونو څخه په زرونو کاله ورسته پاتی کړ، دري نسله پکی تباه شول او لا کیږی، د کوچنینو نه نیولی تر ځوانانو او سپین ږیرو پوری د غقلونو او فکرونو څخه خلاص شول، د هیوادوالو د تغلیم او زدکړی لار بنده او په خپل مینځی جنګونو د دوښمن په لمسون بوخت شول، په دی جنګونو کی ټولو قومونو ته زیات زیانونه ور ورسیدل، او د هغی څخه یو هم پښتانه دی، کومو چی په دی لسیزو کی نه یواځی خپل ځوانان د لاسه ورکړل، بلکې د دوی ژبی او کلتور ته هم زیات زیان ورورسید.

په دی جنګونو کی په مستقیم او غیری مستقیم ډول پښتو او پښتانه په نښه شول، د پښتنو دښمنانو د وخت نه په استفادی د پښتنو د پرمختګ لاره بنده کړه، او زیات کوښښ یی وکړ ترڅو دوی ورک کړی، په پښتنو یی د ډاراچونکو یا تریوریستانو، طالبانو، بی تغلیمه او نور نومونه کیښودل، او پښتانه یی دونیا ته د پرمختګ په لار کی د ټولو څخه ستر ګواښ وښود،

د پښتنو داخلی او بهرنی دښمنانو پښتانه او پښتو د دوستی په نوم وټکوله، ځانونو څخه یی اول خواګه دوستان جوړ کړل او پښتنو ته یی وویل چی مونږ  سره وروڼه یو، مونږ سره یو یو، زمونږ دښمن یو دی، مګر د پردی شاته قیصه بله وه، دوستان دښمنان وه، او د دوستانو څخه دښمنانو دښمنان جوړ کړل،

مګر پښتانه په دوی پوهنه شول او هغو یی د زړونو څخه خپل دوستان تسلیم کړه، او په دی دوستی کی دومره ډوب شول چی خپله درباری ژبه یی هم بدله کړه، د وخت واکمنانو خو بیښی هیره کړه، او په کلاره کلراه روانه ده ورکیږی، د پښتنو څخه که پښتنه کوی نو د هغوی ځواب دا وی چه د هیواد مشران پښتانه دی، مګر دا فکر نه کوی چی د همدی مشرانو د لاسه خو مونږ نن دی حال ته راورسیدو، په خپل کور کی په خپله ژبه ویلو ویریږو، زکه خپل مشران مو د چوکو د ساتلو په خاطر وایی چی تاسو تاسوب لری د نورو سره، او دا فکر نه کوی چی نورو مونږ سره څه وکړل او څه کوی.

که کښينم ننگ وناموس ځي

کــــــه پاڅم پاڅي طوفـــــــــان